Column Chanda

SAMSUNG DIGITAL CAMERAVanaf maart 2011 tot en met december 2013 schreef Annemiek en column namens haar geleidehond Chanda.
Deze column verscheen vier keer per paar in het blad BART, een gratis tijdschrift voor alle basisschoolkinderen waarin op een leuke toegankelijke manier voorlichting wordt gegeven over zien, slecht zien of helemaal niet zien! Bart wordt uitgegeven door Bartimeus Sonneheerdt.

Columns

Column 10, Wilde dromen – December 2013

ChandaMijn baasje schrijft boeken. Nu is haar tweede boek af. Het is heel mooi geworden, want ik sta samen met haar op de voorkant! Omdat ze graag wil dat heel veel mensen het kopen geeft ze veel interviews. Daarvoor moeten we veel op pad.Vandaag gaan we op bezoek bij een redactie van een echte krant. We reizen er samen met de bus en de trein naar toe. Op de redactie is iedereen blij om mij te zien ‘Wat een grote wolf’. Annemiek doet mijn tuig af en laat me los. Ik word van alle kanten geroepen, iedereen wil spelen.Als het interview begint moet ik braaf naast Annemiek komen liggen. Als zij druk aan het babbelen zijn, ga ik lekker liggen dutten. Annemiek waarschuwt me nog: ‘Chanda, niet snurken hoor’. Ik val in een diepe slaap en droom dat ik aan het spelen ben in het hondenbos. Als het interview afgelopen is, maakt Annemiek me wakker. ‘Had je spannende dromen? Je piepte en knorde helemaal’. Haha, praten in je dromen? Ik blafte zelfs in mijn slaap!Voor baasje Annemiek zijn haar dromen uitgekomen: ze heeft al twee boeken geschreven. Ondanks dat ik snurk, piep en blaf in mijn slaap, blijf ik lekker dromen over hondenkoekjes, stokken en hondenvriendjes! Ik hoop dat jullie net zulke mooie dromen hebben als ik. Maar waarschijnlijk praten, spartelen en snurken jullie in je slaap niet zo hard als ik!

IMG_0809Baasje Annemiek heeft verdrietig nieuws gekregen. De vader van haar vriendin is overleden. Natuurlijk wil Annemiek afscheid nemen. En dus moet ik mee naar de crematie. Best spannend. Ik ben nog nooit in een uitvaartcentrum geweest. Zo noem je de zaal waar de kist van de overleden persoon staat. In het zaaltje zaten allemaal verdrietige mensen die mij verbaasd aankeken. Zij hebben waarschijnlijk nog nooit een hond bij zo’n gebeurtenis gezien. Ik wist niet goed wat ik moest doen.

Tijdens de dienst lig ik stil in het gangpad. Lastig, want het is zo warm dat ik af en toe heel hard moet hijgen. Er zijn een aantal toespraken en er is mooie muziek. Aan het eind van de ceremonie leid ik Annemiek langs de kist, zodat ze afscheid kan nemen. Na de dienst kreeg ik allemaal complimentjes, omdat ik zo braaf was.

Voordat we naar huis gaan, laat Annemiek mij nog even uit. Ze denkt dat ik naast het uitvaartcentrum in de mooie tuin wel even kan plassen. Ik sta al helemaal in de houding. Maar dan zie ik dat er in de tuin een monument voor overleden mensen staat. Ik plas maar niet. Gelukkig komt er een meneer met goede ogen. Hij brengt ons naar een bosje even verderop. En daar mag ik eindelijk plassen. Dat lucht op!

Column 8, Bijzonder feest – December 2012

Chanda in de sneeuwSommige kinderen houden acties om geld in te zamelen voor Bart Kidz. Heel fijn, want dan kan de school van Bartiméus bijvoorbeeld aangepaste fietsen kopen. Zodat blinde en slechtziende kinderen heerlijk kunnen fietsen.Nu hebben Annemiek en ik ook meegedaan met een actie. Samenloop voor Hoop, heette die actie. Met een lange wandeling haalden we geld op voor het Kankerfonds. Eerst had ik niet zo’n zin. Maar toen Annemiek vertelde dat je van kanker ook blind of slechtziend kan worden, wilde ik natuurlijk graag meedoen.Die wandeling was een groot feest. Bij het startpunt stonden allemaal kraampjes. Mensen maakten muziek en kinderen dansten in het rond. Ik kwispelde vrolijk met mijn staart en leidde Annemiek om alle mensen en kraampjes heen. Dat was een hele klus, want het was erg druk. Maar we lopen ook wel eens samen op de markt, dus ik ben het gewend.De deelnemers van de wandeling en het publiek vonden het bijzonder dat er een geleidehond meeliep. Veel mensen wilden mij aaien, maar zelfs tijdens dit feestje mocht dat niet. Als ik mijn tuig aan heb, mag ik niet geaaid worden. Zelfs niet als het feest is. Want wat mijn baasje ook doet, ik moet haar altijd weer veilig thuisbrengen!Na afloop waren Annemiek en ik heel moe, maar ook blij. Ik helemaal. Weet je waarom? Omdat ik nog meer geld opgehaald had dan mijn baasje!

 Chanda klein 2

Wat is vakantie fijn! Met baas Annemiek logeerde ik deze zomer in een hotel aan het strand. En natuurlijk gingen we iedere dag naar zee. Lekker met andere honden in zee zwemmen. Heerlijk om grote kuilen te graven in het zand en lang en ver langs de kustlijn te rennen.Ik mag niet altijd met Annemiek mee. Af en toe gaat ze alleen op vakantie. Met het vliegtuig naar Spanje bijvoorbeeld. Dat lijkt me gaaf, zo’n vliegtuig. Maar naar Spanje hoef ik niet. Veel te warm. Dan logeer ik liever bij opa en oma. Zij verwennen me altijd flink. Ik krijg lekkere koekjes en hoef natuurlijk niet te werken. Dat is pas vakantie! Maar ik mis Annemiek wel hoor. Als ze weer terug is, duik ik altijd snel mijn tuig in om haar te helpen.

 

Wat gaat zo’n vakantie toch altijd vlug. Net al als jij ga ik weer naar school! Ik ben nu al bijna twee jaar geleidehond. Binnenkort ga ik naar een hondentrainer. Want af en toe vergeet ik te luisteren naar baas Annemiek. Of doe ik gewoon waar ik zin in heb. Daar is Annemiek niet blij mee. En dus moet ik weer naar school. Zodat ik beter leer luisteren, niet achter poes Kees aanren, niet in de sloot spring en niet blaf als mensen gaan klappen. Pfff, ben benieuwd of dat gaat lukken!

DSC_0579Gisteravond ging mijn baasje met vrienden uit eten en ik mocht mee. Eigenlijk vind ik er zelf niet veel aan. Ik mag Annemiek begeleiden en als we bij het restaurant zijn moet ik rustig onder of naast de tafel liggen. Ik ruik al die lekkere luchtjes, maar mag nooit mee-eten! Ik moet het doen met mijn eigen hondenvoer en krijg hooguit een bak water. Uit protest ga ik zuchtend languit op de grond liggen. Annemiek ziet dat niet, maar andere mensen wel. Ze moeten over me heen stappen en vinden dat niet leuk. Maar ik wel!Het liefst ga ik naar het Amerikaans specialiteitenrestaurant De twee Gouden Bogen, ofwel de MacDonalds! Ik trek Annemiek bijna uit de auto, zo lekker ruikt het daar altijd. Er zijn altijd wel bezoekers die patatjes of – als ik echt mazzel heb – een kipnugget op de grond laten vallen. Soms willen kinderen me een handje frietjes geven, maar meestal heeft Annemiek me in de gaten en gaat het feest niet door.Thuis krijg ik speciale hondenbrokken en mag ik nooit mensenvoer eten. Zo jammer! Geef mij maar Macvoer. Laatst waren we weer in de MacDonalds en snuffelde ik snel de vloer af – stofzuigen noemt Annemiek dat – op zoek naar een MacBurger of ander Macvoer. Je weet maar nooit … Ik deed het wel heel zachtjes, want als Annemiek me betrapt wordt ze boos. toch blijf ik het doen. want stiekem eten is het lekkerste eten dat er bestaat.

Als geleidehonIMG_0300d mag je bijna overal mee naartoe. Baasje Annemiek zoekt haar vriendin Ellen in het ziekenhuis op en ik mag mee! Op het commando ‘zoek balie’ loop ik recht op de receptie af en ga met mijn grote poten tegen de tafel staan. Annemiek beloont mij, maar de receptioniste schrikt zich een hoedje als mijn grote wolfachtige kop boven de balie opduikt. Als we door het ziekenhuis wandelen, kijkt iedereen ons na. Tja, er komt natuurlijk nooit een hond op ziekenbezoek. Behalve ik!

Vriendin Ellen is blij ons te zien. Annemiek doet mijn geleidentuig af zodat ik geaaid mag worden. Ik leg mijn kop op de rand van haar bed en blaf Ellen gedag. ‘Shhht, lieverd, hier moet je stil zijn hoor!’ lacht ze. Annemiek en Ellen kletsen lekker bij terwijl ik de andere zieken gedag zeg. Lachend krijg ik overal een aai over m’n bol. De zusters brengen me een bak water en de dokter wilde zelfs even met me spelen. Ik snuffel aan allerlei slangetjes en zakjes en hoor grote apparaten. Sommige mensen kijken heel sip en dat begrijp ik goed. Als ik zelf ziek ben, ga ik naar dierendokter Jordy. Zij is heel lief, maar ze geeft me soms prikken. Dan ben ik ook bang hoor. Gelukkig kon ik Ellen en de hele afdeling vandaag een beetje opvrolijken. Harig bezoek krijgen ze tenslotte niet elke dag!

Spelen met andeIMG_0116re honden is het leukste wat er is. Dus toen Annemiek vertelde dat we een weekendje weggingen met 35 geleidehonden werd ik helemaal blij.

We logeerden in een mooi hotel, midden in de bossen. Ik kreeg een kamer naast mijn broer Ryan. Op het balkon staken we onze snoeten door het hek. Zo konden we elkaar goed besnuffelen. Als hij er even niet was, blafte ik keihard ‘woefwoef’ en dan kwam hij hard blaffend aanrennen. Dan deden we wie er het hardst kon blaffen!

We deden superleuke spelletjes. Bij behendigheid renden we door tunnels en sprongen we over hekjes. Sommige honden liepen er dwars doorheen of er omheen, maar ik sprong er gewoon overheen. Dat was tof, want als geleidehond moet je normaal overal omheen lopen.

Soms moest er ook gewoon gewerkt worden, dan moest ik in mijn geleidetuig mijn baasje ergens naar toe brengen. Tja, ik ben en blijf natuurlijk een geleidehond. Wel lastig joh, vooral als al je vrienden willen snuffelen en stoeien. Als ik hard blafte omdat ik mee wilde spelen, sprak Annemiek me bestraffend toe: ‘Eerst werken, dan spelen.’

Oké Annemiek, je hebt helemaal gelijk. Gelukkig was er ook veel tijd om in het bos te rennen. Lekker achter de konijnen aan. Dat was leuk! Mijn vriend Ivar en ik deden een wedstrijdje hardrennen en kattenkwaad uithalen. Ivar durfde heel veel. Hij plaste tegen een deur en plonsde in de vijver! Onze andere vrienden wilden ook meedoen. Dat was lachen. Een labrador pikte zomaar een boterham van tafel!

Column 3, Superteam – September 2011

Toen ik mijn baasje Annemiek en ChandaAnnemiek voor het eerst zag op de geleidehondenschool, kwispelde ik als een dolle. Ze knuffelde me meteen. ‘Dat baasje wil ik hebben’, dacht ik. Twee weken later ging ik bij haar wonen. Ik miste mijn broers en zussen heel erg, maar Annemiek was lief en ik kreeg een nieuwe huisgenoot: poes Kees!Annemiek is slechtziend. Stel je voor dat je door een wc-rol kijkt en wat je ziet ook nog heel wazig is. Zo ziet Annemiek dus. Voor ze mijn baasje werd, liep ze over straat met een taststok, zo’n wit met rode streepjesstok. Daarmee rolde ze over de grond om obstakels te voelen. Een geleidehond als ik leidt haar om alles heen. Net of je met een vriend arm in arm loopt. Dat is veel handiger en minder vermoeiend voor mijn baasje.Het ging niet meteen soepel. Eerst moest Annemiek leren hoe ze met mij om moest gaan. Mijn trainer leerde haar hoe ze mij moest ‘besturen’. Soms maakte ze een foutje, dan zei ze ‘links’ als ze ‘rechts’ bedoelde. We leerden elkaar door en door kennen en we werden een superteam. Later heeft Annemiek me zelfs allerleinieuwe dingen geleerd. Zegt ze bijvoorbeeld: ‘Zoek frisbee’, dan haal ik mijn favoriete speeltje. En ik heb leren praten! Als Annemiek ‘spreek’ tegen me zegt, dan blaf ik blij terug!

Vanochtend lAnnemiek en Chandaiep ik met Annemiek langs een groep schoolkinderen. Ik heb op een heel speciale school gezeten, de geleidehondenschool. Na mijn geboorte, bleef ik zeven weken bij mijn moeder. Daarna werd ik geadopteerd door een puppypleeggezin. Zij zorgden een jaar lang voor mij. Ik ging elke week naar de puppycursus, een speciale kleuterklas voor jonge geleidehondjes. Mijn puppypleeggezin nam mij overal mee naar toe. Als ik iets eng vond, kreeg ik vaak een hondenkoekje. Die vond ik zo lekker, dat ik mijn angst snel vergat.Na een jaar ging ik terug naar de hondenschool. Heel spannend, ik moest allemaal commando’s onthouden. ‘Vooraan’ betekent bijvoorbeeld lopen. Natuurlijk leerde ik ook het verschil tussen links en rechts. Als geleidehond krijg je een tuig met een beugel aan. Dat was ik helemaal niet gewend! Ik vond het al snel leuk, want de trainer hield de beugel vast en liep altijd achter me aan. Ik leerde om paaltjes heen te lopen en te wachten bij stoepjes. En hoe ik mijn trainer kon beschermen. Als mijn toekomstige baasje mij per ongeluk – omdat ze het natuurlijk niet ziet – rechts de sloot in zou sturen, zou ik mijn baasje daar netjes omheen leiden!Weet je wat het allerspannends was? Het leren zoeken naar deuren, brievenbussen, bankjes en pinautomaten. Inmiddels heb ik een echte speurdersneus! Best lastig, want soms ruik ik ook lekkere dingen. Ik mag dan niet snuffelen en moet op Annemiek blijven letten. Stel dat ze tegen een lantaarnpaal opbotst.

Column 1, Even voorstellen – Maart 2011

IMG_0460Kinderen noemen me vaak Snuf of Rex, maar ik heet Chanda. Net als deze beroemde honden ben ik ook bijzonder. Ik ben namelijk geleidehond voor mijn slechtziende baasje Annemiek. Omdat zij niet goed kan zien, help ik haar over straat. Ik heb een speciaal tuig om dat mijn baasje vastpakt. Ik leid haar om paaltjes en vuilnisbakken heen en bij elk opstapje sta ik even stil zodat zij weet dat er een stoep is.Het is superleuk om geleidehond te zijn. Ik mag met Annemiek overal mee naartoe. De trein, restaurants, het museum, zelfs naar de supermarkt! Als ik aan het werk ben, mag ik niet geaaid worden. Ik mag ook niet met andere honden spelen. Ook als ze ‘hallo’ tegen me blaffen, mag ik niet reageren. Ik mag niet eens aan hun achterwerk snuffelen om kennis met ze te maken! Want dan laat ik me misschien afleiden, waardoor Annemiek tegen een boom aanloopt. Dat mag natuurlijk niet!Als ik niet werk, word ik heerlijk vertroeteld. Ik mag elke dag vier keer vrij rond rennen, dan gaat mijn tuig en riem af. Ik speel graag met andere honden… en met kinderen! Onderweg besnuffel ik elke boom en eet ik alles op wat lekker ruikt. Ik trakteer mezelf ook wel eens op verdwaalde konijnenkeutels! Dan moppert mijn baasje, maar vaak ziet ze het niet en slik ik ze snel door!Annemiek is heel blij met mij en geeft mij veel complimentjes omdat ik mijn werk goed doe. Als ik Annemiek vragend aankijk, krijg ik vaak een pakkerd op mijn snoet. Ik vind haar ook lief en veeg mijn plakkerige roze tong aan haar gezicht af. Annemiek vindt mij de liefste hond die er is. Ook al stink ik soms uit mijn bekkie naar caviahok door al die konijnenkeutels die ik snoep!