Column Bartiméus Sonneheerdt

AnnemiekAls ambassadeur van Bartimeus Sonneheerdt schrijft Annemiek columns voor de nieuwsbrief voor de donateurs.

 

Columns

Waterige oogjes, oktober 2014

AnnemiekAls je blind of slechtziend bent, krijg je in Nederland gelukkig ondersteuning. Veel daarvan wordt mogelijk gemaakt met donaties! Mensen met een visuele beperking in ontwikkelingslanden krijgen helaas nauwelijks of geen hulp. Daar wil ik wat aan doen! In november vertrek ik daarom naar Ethiopië om een aanzet te geven tot het opzetten van een bewegingsproject voor blinde en slechtziende kinderen. Een flinke uitdaging voor al mijn angsten. Ik ben namelijk bang voor vliegen, maak me zorgen over de hygiëne en ik vraag me af hoe ik me daar red met mijn handicap.
Maar natuurlijk heb ik nog grotere angsten. Wat krijg ik te zien? Armoede, onnodig leiden en honger? Wegzappen is onmogelijk als je er middenin staat. Dus ik ga mijn angsten niet uit de weg. Mijn vliegangst los ik op met een druppeltje Valeriaan. Diarree ga ik te lijf met Imodium en cola. En een begeleider zorgt voor een vangnet rond mijn handicapperikelen. En hoe moeilijk het ook is: ik laat me raken door het beeld van waterige oogjes die niet blind hadden hoeven zijn als zij goed behandeld waren. Ik bekijk het met ogen die vanwege goede zorg tenminste nog iets zien. Ik had geluk – mede dankzij al die betrokken mensen die doneren voor blinden en slechtzienden in Nederland – de kinderen in Ethiopië helaas niet. Maar ik neem mijn verantwoordelijkheid en ik help.

Blind Run, Blind date, Blind sleep …, oktober 2014 

Als ambassadAnnemiek en Oliver, Blind Runeur van Bartimeus Sonneheerdt zet ik me geregeld in voor hun promotie-activiteiten. Zo ook voor The Blind Run. In mijn vrije tijd loop ik wel vaker, dus het was voor mij geen probleem om dat ook tijdens The Blind Run te doen. Zoals wellicht bekend is het de bedoeling dat je als koppel meedoet aan The Blind Run. En deel van het duo moet – gesimuleerd of niet – iets aan de ogen mankeren. Goedzienden begeleiden een visueel belemmerde of goedzienden worden geblinddoekt en krijgen de ‘Blind Experience’.
Voor wat, hoort wat, moet Bartimeus Sonneheerdt gedacht hebben, dus zij zochten een hardloopmaatje voor me. De hoofdredacteur van Runner’s World Olivier Heimel was de klos. Ik kende hem niet, maar het idee van een ‘blind date’ tijdens de ‘Blind Run’ stond mij wel aan. Oké, ik romantiseer de boel. Olivier is daar natuurlijk om voor een leuk stukje pr te zorgen voor Bartimeus Sonneheerdt. En hoe romantisch is samen rennen met klotsende oksels, zweetsnor en loopneus nu eigenlijk? En het detail van dat huwelijk plus kroost zie ik toch ook niet snel over het hoofd. Nee, deze date is puur zakelijk.
Olivier, type: nog nooit een blinde van dichtbij gezien, had geen idee wat hij van The Blind Run kon verwachten. Ik, type: kom ons maar eens van heel dichtbij bekijken, gaf Olivier meteen een begeleiderstaak. ‘We gaan gewoon een stukje joggen en jij vertelt wanneer er een bocht, stoepje of ander obstakel komt. Zo simpel is het.’ Zo gezegd, zo gedaan.

Na een rondje had Olivier de smaak te pakken, maar de echte uitdaging moet natuurlijk nog komen. Ik duw Olivier een blinddoek en een koordje in z’n hand. ’Het levert vast een leuker artikel op als jij blindemannetje speelt.’
Hmmm, alle goedziende begeleiders zijn bezet. ‘Dan begeleid ik jou wel,’ zeg ik enthousiast tegen Olivier. Ik had het parcours al een keer gelopen en elk bochtje in mijn geheugen vastgelegd. Of het Olivier echt geruststelt betwijfel ik, maar nog voordat hij kan protesteren neem ik hem mee aan het koordje. Bij Olivier breekt het zweet uit, maar we lopen in een tempo wat ik wandelend nog bij zou kunnen houden.’

Het is wel even wennen zeg,’ puft hij.
Eerder op die dag had ik Bert van Leeuwen ook al wat geruststellende tips gegeven: ‘Vertrouw op je begeleider en probeer ontspannen te lopen. Dan val je ook makkelijker’. Die tip liet ik bij Olivier toch maar achterwege, maar ik kon het niet laten om een grapje te maken.
‘Kijk uit, lantaarnpaal!’
Rennend begeleid worden door een slechtziende gaf al een zware druk op onze vertrouwensrelatie en dit geintje maakt het er niet beter op. Maar Olivier laat zich niet kisten en loopt gestaag door. De bochten nemen we wandelend, Olivier is erg gehecht aan zijn eigen voortanden en ik wil als begeleider niet overmoedig worden.
Hoewel ik zelf wel betere activiteiten kan bedenken die ik blind zou willen doen – relaxen, wijn drinken, badderen, achterop de tandem wegdoezelen – ben ik vandaag de flauwste niet. Ik waag mij ook aan een rondje blind rennen. En nee mensen, dat is voor slechtzienden niet zo makkelijk als je denkt. Wat je als slechtziende nog ziet, wil je – hoe krampachtig ook – nog zien. De totale duisternis is voor ons ook een heel onwennige ervaring en voor sommigen ook een voorland waar je liever geen kijkje in wil nemen.

Maar eerlijk is eerlijk: nadat ik Olivier gemarteld heb, mag hij dat ook bij mij doen. En een marteling was het! Stoer stap ik weg, maar na een pas knal meteen tegen een hek op.
‘Sorry, sorry, sorry,’ verontschuldigt Olivier zich. In zijn plaats had ik grinnikend ‘zoete wraak voor die lantaarnpaal’ gedacht, maar Olivier vraagt bezorgt hoe het gaat.
‘Joh, dat ben ik gewend, ik zit onder de blauwe plekken. Deze zal in de categorie paars-blauw prachtig kleuren bij de rest.’
Het blind hardlopen gaat me verbazingwekkend goed af. Ik mag dan inderdaad niet gewend zijn om in duisternis te leven, maar ik ben wel gewend om blind te vertrouwen op anderen waardoor ik me makkelijk kan overgeven aan mijn begeleider. Zelfs aan een die me tegen een hek aan laat lopen ;).
Moe maar voldaan ga ik naar huis en daar ga ik iets doen wat in tegenstelling tot blind daten en blind rennen wel heerlijk is om in totale duisternis te doen: slapen. Blind, net als iedereen.

De toppers renden tijdens The Blind Run meer dan 20 rondjes. Ik liep een beschamende zes kilometer (gelukkig werd ik voor een vast bedrag gesponsord en niet per rondje ;), maar door het enthousiaste publiek, de geweldige organisatie en bruisende energie had ik met gemak het dubbele aantal kilometers kunnen lopen. Wat een geweldige dag, tot … eh … ziens (?!?!) bij The Blind Run 2015!

Nooit te oud om te leren – juni 2014

Enkele weken gAnnemiek in Dalyaneleden sleepte ik een groepje slechtziende vrienden mee naar mijn favoriete vakantiebestemming: Dalyan in Turkije. Hun enthousiasme was groot over het Idyllische dorpje, de prachtige natuur en de lieve mensen. Binnen no time waren we bekend: vier mensen die met stok door het dorp swifferende, dat viel natuurlijk op!

Onze ‘openlijke slechtziendheid’ was een magneet voor mensen ‘met nichtjes, verre ooms of kennissen die ook slechtziend waren’ en zelfs onze buurvrouw kwam uit de kast als ‘onherkenbare’ slechtziende.

Mevrouw Boersma – type: 82 jaar, maar drinkt gerust een raki mee terwijl wij onder de discoballen staan te swingen – biecht op dat zij ook van jongs af aan slechtziend is. Ze bezocht een speciale school maar verloor daarna het contact met de hulpverlening. Hulpmiddelen gebruikt ze amper en een stok al helemaal niet. Borduren met een handloepje is al bijna niet meer mogelijk en lezen had ze al vaarwel gezegd. Natuurlijk hebben wij haar aangeraden om eens contact op te nemen met Bartimeus omdat er tegenwoordig zoveel ondersteuning mogelijk is.

Mevrouw Boersma was blij met de tips, maar bovenal genoot ze van ons enthousiaste gezelschap. Eindelijk ontmoette ze lotgenoten met plezier in het leven, die met stok evengoed heerlijke boottripjes maken, een wijntje te veel drinken en daarna – ja, ik schaam me diep – los gaan in de karaokebar en heel hard (en natuurlijk niet in de maat want het is nog verdraaid lastig om met je neus op het scherm de tekst te volgen) luidkeels ‘Holiday! Celebrate!’ zingen. Natuurlijk had ik me daarvoor niet alleen vergrepen aan een paar wijntjes, maar deed ik ook niet moeilijk over een cocktail. Mevrouw Boersma liet zich meeslepen en wilde ook wel zo’n … ‘Orgasm’. Dat krijg je toch je strot niet uit als een nette bejaarde vrouw vraagt hoe je drankje heet? Ze schaterde en bestelde gierend een ‘Orgasm’. Ik rode koontjes, de barman rode koontjes en mevrouw Boersma na haar Orgasm ongetwijfeld ook!

Mevrouw Boersma vond ons enthousiasme aanstekelijk. Ze bestelde meteen mijn boeken en ze melde zich meteen aan bij Bartimeus. Wie weet zien we mevrouw Boersma volgend jaar weer in Dalyan, met raki, een orgasm of twee, en wie weet: een stok …?

Het voordeel van blind zijn – maart 2014

Annemiek en ChandaDe nadelen van mijn visuele beperking schud ik zo uit mijn mouw, maar voordelen… Omdat ik mij vaak kwetsbaar opstel – ik geef toe dat ik iets niet kan en vraag hulp – stellen anderen zich ook open op en laten hun kwetsbaarheid zien.Door na te denken over de voordelen, denk je automatisch aan de nadelen. Daarom koos Bartiméus Sonneheerdt voor deze insteek voor de campagne tijdens de collecteweek afgelopen december. Origineel en prikke- lend, daar wil ik me ook voor inzetten! Samen met Bartiméus Sonneheerdt gaf ik daarom interviews voor onder andere Studio Max Live. En mijn hond Chanda ging mee, want het allergrootste voordeel van een visu- ele beperking is natuurlijk dat geleidehon- den overal mee naar toe mogen!Dus ook naar een live-uitzending van BNR Nieuwsradio. Tijdens de uitzending worden we voorgesteld en wij geven uitleg over de campagne. So far so good, tot… brrrrrrrrrrrrr. Presentatrice Harmke Pijpers, type keurige dame, vraagt ongerust: ‘Liet de hond een wind?’. Ik schiet in de lach en probeer uit te leggen dat Chanda soms luidruchtig kreunt als ze plezier heeft. De presentatrice praat professioneel door en ik doe ook een poging terwijl ik denk: stink alsjeblieft niet naar rotte eieren. Dat ik mijn hond overal mee naar toe mag nemen is in dit geval toch niet zo’n heel groot voordeel!